[EHW] · [Event] · [Fic] · [Keleb] · [Side Story]

[EHW] HW-01 /2016 : Wand

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู

EHW_logoSlytherin_logo
Hogwarts houses : Slytherin

**********************************************

[EHW] โจทย์ที่ 1 ของปีการศึกษา 2016 : หัวข้อ — ไม้กายสิทธิ์

By : Keleb  Kyler  Bonneville (ปี 3)

Word count : 1,585 คำ

Published : @ 29/9/2016

new-wand

Sycamore wood with a Phoenix feather core 10 ¾” and Hard flexibility

**********************************************

Power from Ancestors

**********************************************

 

“อ๊ะ!!? ว่าแล้วเชียวว่าต้องลืมอะไร” คนพูดทำหน้ายุ่งเมื่อลางสังหรณ์ของเขาเป็นจริง

เคเลบ ไคเลอร์ บอนเนอวิลล์ — เด็กชายผมดำวัย 11 ปีที่ดูไม่ต่างจากเด็กทั่วไปในวัยเดียวกันสักเท่าไหร่ กำลังยืนเท้าเอวมองข้าวของบนเตียงซึ่งเขากำลังบรรจงจัดเตรียมใส่หีบสัมภาระ เพื่อจะไปขึ้นรถไฟด่วนฮอกวอตส์ที่สถานีคิงส์ครอสในเช้าวันมะรืนนี้

แน่นอนว่าเขาแตกต่างจากเด็กทั่วไป… ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้รับจดหมายเชิญจากโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ นั่นแปลว่าเขา…เป็นพ่อมด…

และวันนี้พ่อมดตัวน้อยก็รู้สึกหงุดหงิดเหมือนตัวเองลืมอะไรมาตลอดทั้งวันตั้งแต่เช้า และตอนนี้ความจริงที่น่าตกใจ ซึ่งทำให้เคเลบกังวลใจ และค่อนข้างใจเสียเอามากๆก็คือ…

…เขากำลังจะเป็นเด็กคนเดียวที่เข้าเรียนโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์โดยที่…ไม่มีไม้กายสิทธิ์!!…

เขาหันมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เข็มนาฬิกาที่มีชื่อ ‘มิสซิสอัมเบอร์’ – แม่ของเขากำลังเลื่อนช้าๆจากคำว่าห้องนั่งเล่นไปชี้ที่คำว่าห้องครัว เพราะได้เวลาเตรียมอาหารค่ำ ในขณะที่เข็มที่มีชื่อเขียนไว้ว่า ‘มิสเตอร์ไคลล์’ — พ่อของเขา ยังคงชี้ไปที่คำว่าห้องทำงาน ซึ่งมันอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่บ่าย เคเลบจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอนของเขา และตัดสินใจตรงไปเคาะประตูห้องทำงานของพ่อซึ่งอยู่ชั้นเดียวกันและไม่ไกลจากห้องนอนของเขานัก

………………………………………..

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“เข้ามา…” เสียงของนายไคลล์ ดังลอดประตูออกมา เคเลบจึงผลักประตูเปิดเข้าไป

พ่อนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือตัวใหญ่ที่ด้านหนึ่งของห้อง กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรยุกยิกลงบนม้วนกระดาษใหญ่ซึ่งวางกางอยู่หลายอันบนโต๊ะ แต่เมื่อลูกชายคนเดียวของเขาเลือกที่จะเข้ามารบกวนในเวลาทำงานของเขา นั่นย่อมแปลว่าเคเลบได้ชั่งใจดูแล้วว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ นายไคลล์จึงเคารพการตัดสินใจนั้น ด้วยการวางปากกาขนนกในมือลงที่แท่นวางและประสานมือไว้หลวมๆบนโต๊ะ ตามองลูกชายของตนและยิ้มให้

“ว่าไงเคเลบ? ลูกมีธุระอะไรกับพ่องั้นเหรอ?”

เคเลบเดินเข้าไปหยุดยืนข้างพ่อของเขา สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความกังวล

“ผมกำลังจัดหีบสัมภาระครับ แล้วก็พบว่าพวกเราลืมซื้อไม้กายสิทธิ์… มันเป็นความผิดผมเองที่วันนั้นมัวแต่กังวลเรื่องทิกเกอร์เลยเร่งอยากจะกลับบ้าน แล้วหลายวันมานี้ก็มัวแต่ยุ่งดูแลมันจนไม่ได้นึกถึงไม้กายสิทธิ์เลย พรุ่งนี้เรากลับไปที่ตรอกไดแอกอนอีกครั้งได้ไหมครับ ถ้าพ่อไม่ว่าง ผมไปกับแม่ หรือไปเองก็ได้”

เด็กชายเล่ามาเป็นพรืดพร้อมทั้งเสนอทางแก้ที่เขาคิดไว้

“จริงสิ!” นายไคลล์อุทานออกมา ก่อนจะยิ้มและส่ายหน้าเบาๆ “แต่ไม่ใช่ความผิดของลูกหรอกเคเลบ และเราก็ไม่ได้ลืมซื้อไม้กายสิทธิ์ด้วย พ่อต่างหากที่มัวแต่ตื่นเต้นเรื่องลูก และวุ่นวายกับงานด่วนจนลืมบอกไป พ่อกับแม่ได้เตรียมไม้กายสิทธิ์ไว้ให้ลูกแล้วล่ะ”

นายไคลล์ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน และเดินนำลูกชายไปที่ตู้ไม้ใหญ่ข้างตู้หนังสือซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของห้อง เขาเปิดตู้และหยิบกล่องไม้สำหรับเก็บไม้กายสิทธิ์ซึ่งดูเก่าแก่เป็นของโบราณออกมา แม้กล่องจะทำจากไม้อายุกว่าร้อยปี แต่ก็ถูกเก็บรักษาเป็นอย่างดีจนน้ำมันรักษาเนื้อไม้ที่ลงไว้ยังคงเป็นมันปลาบ ลวดลายแกะสลักบนกล่อง ดูอ่อนช้อยและประณีตงดงาม เมื่อเปิดออกดู ภายในบุผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้ม และมีไม้กายสิทธิ์ซึ่งดูเก่าแก่อันหนึ่งอยู่ในนั้น

“…ไม้มะเดื่อ ความยาว 10 ¾ นิ้ว แกนขนหางนกฟินิกส์ ไม่ยืดหยุ่น…แน่นอนทรงพลังมาก”

นายไคลล์พูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ พลางประคองหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาอย่างทะนุถนอม แล้วยื่นปลายด้ามจับไปทางลูกชาย

“ลองดูสิ เคเลบ…ไม่ต้องกลัวนะ นี่เป็นไม้กายสิทธิ์ของปู่ทวดลูก และทุกคนรู้ดีว่าท่านรักและเอ็นดูลูกมาก”

เด็กชายมองไม้กายสิทธิ์ในมือด้วยความตื่นเต้น นัยย์ตาสีฟ้าอมเทาของเขาเป็นประกายสดใส

ห้องหนังสือในคฤหาสน์ที่วินเซอร์ บนผนังด้านหนึ่งถูกวาดและแขวนรูปตามแผนผังของตระกูลบอนเนอวิลล์ไว้ และเคเลบจำหน้าตาใจดีและรอยยิ้มบางของปู่ทวดได้ติดตาจากรูปในแผนผังนั้น เพราะทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน ปู่ทวดจะชอบหันมายักคิ้วหลิ่วตาให้เขาไม่ว่าท่านจะกำลังทำอะไรอยู่ในรูปก็ตาม

นอกจากนี้ ตั้งแต่เล็กๆมาแล้วที่ใครต่อใครมักเล่าให้เคเลบฟังว่า ชื่อกลางของเขา ‘ไคเลอร์’ มาจากชื่อของปู่ทวด ‘ท่านเซอร์ไคเลอร์ ดิอาร์ล บอนเนอวิลล์’ ซึ่งเป็นนักผจญภัยและนักล่าสมบัติโบราณผู้เก่งกาจ ท่านชอบออกไปท่องเที่ยวในโลกกว้าง และใช้เวทมนตร์ช่วยเหลือทั้งพ่อมดแม่มด รวมทั้งเหล่ามักเกิ้ลที่พบเจอความยากลำบากจากพวกสัตว์ร้ายและมังกร ตามหมู่บ้านเล็กๆไปตลอดทางที่ปู่ทวดเดินทางผ่าน

มักเกิ้ลพวกนั้นไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองต่อสู้อยู่กับอะไร จนกระทั่งได้รับความช่วยเหลือ ผู้ปกครองของพวกเขามอบตำแหน่งท่านเซอร์ให้ปู่ทวดจากคุณงามความดี(ทั้งที่พวกเราก็ไม่เข้าใจว่าตำแหน่งนั้นจะมีไปทำไม) และมอบทรัพย์สินและผืนดินอันมีอณาเขตกว้างใหญ่ให้ และนั่นเป็นที่มาของความมั่งคั่งของตระกูลบอนเนอวิลล์ในโลกของมักเกิ้ล และแน่นอนว่าด้วยแต้มต่อนี้ แม้แต่ในโลกของพ่อมดแม่มด ตระกูลบอนเนอวิลล์ก็เป็นตระกูลชั้นแนวหน้าที่ขึ้นชื่อในการตามหาวัตถุโบราณทรงอำนาจซึ่งหลุดไปอยู่ในมือของพวกมักเกิ้ล และนำกลับมายังโลกเวทมนตร์หลายชั่วอายุคนนับจากนั้นมา และธุรกิจนั่นก็เพียงพอให้ทรัพย์สินในธนาคารกริงกอตของพวกเขามีมากพอใช้จ่ายสบายๆไปชั่วลูกชั่วหลานเลยทีเดียว…

“ลองโบกไม้กายสิทธิ์ดูสิ” นายไคลล์บอกลูกชายตน

เคเลบรับไม้กายสิทธิ์มาถือไว้ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันทรงพลังที่ไหลเข้ามาจากปลายนิ้วตั้งแต่เขาสัมผัสมัน มันอุ่นซ่านไปทั้งร่างกาย พลังอำนาจอันยิ่งใหญ่หากแต่แผ่กระจายเข้าโอบกอดดูแลและปกป้องเขาอย่างอ่อนโยน…พลังความรักจากบรรพบุรุษ…

“ไม้มะเดื่อ…ดีสำหรับวิชาพยากรณ์ศาสตร์ ตัวเลขมหัศจรรย์ และอักษรรูนโบราณ แต่ไม่ง่ายเลยที่ลูกจะทำให้มันยอมรับในตัวลูก และถ้าเมื่อไหร่ที่ลูกทำให้มันเบื่อหน่าย มันพร้อมจะเผาไหม้ตัวเอง และหายไปจากชีวิตลูกตลอดกาล”

เคเลบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกทันทีที่ได้ฟัง กำลังจะขยับแขน พ่อของเขาก็พูดขึ้นมาอีก

“แกนขนหางนกฟินิกซ์… มีข้อเด่นมากในการร่ายคาถาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด แต่มักไม่เป็นที่นิยมของคนในบ้านสลิธิรินนัก”

พูดจบนายไคลล์ก็ยักไหล่อย่างไม่เห็นเป็นอุปสรรคอะไร และก่อนที่เคเลบจะทันได้ขยับตัว เขาก็พูดต่อ

“แกนขนหางนกฟินิกซ์เป็นแกนที่มีความสร้างสรรค์ และบางครั้งนั่นก็ทำให้มันทำตามใจของมันเอง…ดื้อเหมือนลูก…” พ่อยิ้มและขยิบตาให้ลูกชาย เรียกให้ใบหน้าเด็กชายเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆ และมุ่ยหน้านิดๆ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากผู้เป็นพ่อซึ่งจงใจแหย่

“…จำไว้เคเลบ…ไม้กายสิทธิ์เลือกเจ้าของของมัน… หน้าที่ของลูก คือพิสูจน์ตัวเอง ว่าลูกคู่ควรที่จะเป็นนายของมัน  และระหว่างนั้น พ่ออยากให้ลูกสนุกกับการเรียนและชีวิตในฮอกวอตส์ เหมือนอย่างที่พ่อกับแม่เคยรู้สึกนะ”

เด็กชายพยักหน้าเบาๆ เขาหายใจเข้าลึกแล้วกลั้นไว้นิด ตาเหลือบมองพ่อว่ายังมีอะไรจะบอกเขาอีกไหม เมื่อพ่อพยักเพยิดให้เขาลองโบกไม้กายสิทธิ์ดู เขาจึงค่อยยกมือขึ้นโบกไม้กายสิทธิ์ไปมา ที่ปลายไม้ค่อยๆปรากฏแสงสว่างจ้าขึ้นทีละนิด และแล้วละอองเวทย์สีเงินและทองก็พวยพุ่งเป็นสายออกมาในอากาศ มันพุ่งขึ้นไปสูงเป็นวิถีโค้ง ก่อนจะแตกกระจายคล้ายดอกไม้ไฟแล้วโรยตัวระยิบระยับเหนือคนทั้งคู่ ราวกับคำอวยพร และแสดงความยินดีต่อการได้พบกัน ได้เป็นส่วนหนึ่งของกันและกันจากนี้ไป…

เคเลบรีบหันไปหาพ่อ และเมื่อนายไคลล์ยิ้มและพยักหน้าให้ เด็กชายก็ยิ้มกว้างจนตาปิด…

Advertisements

One thought on “[EHW] HW-01 /2016 : Wand

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s